Beatus ille qui procul negotiis,

          ut prisca gens mortalium,

paterna rura bobus exercet suis

          solutus omni faenore

neque excitatur classico miles¹ truci

          neque horret iratum mare 

forumque vitat et superba civium

          potentiorum limina.

ergo aut adulta vitium propagine

          altas maritat populos

aut in reducta valle mugientium

          prospectat errantis greges

inutilisque falce ramos amputans

          feliciores inserit

aut pressa puris mella condit amphoris

          aut tondet infirmas ovis.

vel cum decorum mitibus pomis caput

          Autumnus agris extulit,

ut gaudet insitiva decerpens pira

          certantem et uvam purpurae,

qua muneretur te, Priape, et te, pater

          Silvane, tutor finium.

libet iacere modo sub antiqua ilice,

          modo in tenaci gramine:

labuntur altis interim ripis aquae,

          queruntur in silvis aves

fontesque lymphis obstrepunt manantibus,

          somnos quod invitet levis².

at cum tonantis annus hibernus Iovis

          imbris nivisque conparat,

aut trudit acris hinc et hinc multa cane

          apros in obstantis plagas

aut amite levi rara tendit retia

          turdis edacibus dolos 

pavidumque leporem et advenam laqueo gruem

          iucunda captat praemia.

quis non malarum quas amor curas habet

          haec inter obliviscitur?

quodsi pudica mulier in partem iuvet

          domum atque dulcis liberos,

Sabina qualis aut perusta solibus

          pernicis uxor Apuli,

sacrum vetustis exstruat lignis focum

          lassi sub adventum viri

claudensque textis cratibus laetum pecus

          distenta siccet ubera

et horna dulci vina promens dolio

          dapes inemptas adparet:

non me Lucrina iuverint conchylia

          magisve rhombus aut scari,

siquos Eois intonata fluctibus

          hiems ad hoc vertat mare,

non Afra avis descendat in ventrem meum,

          non attagen Ionicus

iucundior quam lecta de pinguissimis

          oliva ramis arborum

aut herba lapathi prata amantis et gravi

          malvae salubres corpori

vel agna festis caesa Terminalibus

          vel haedus ereptus lupo.

has inter epulas ut iuvat pastas ovis

          videre properantis domum,

videre fessos vomerem inversum boves

          collo trahentis languido

positosque vernas, ditis examen domus,

          circum renidentis Lares. 

haec ubi locutus faenerator Alfius,

          iam iam futurus rusticus,

omnem redegit idibus pecuniam,

          quaerit kalendis ponere.