Siqua recordanti¹ benefacta priora voluptas

          est homini, cum se cogitat esse pium,

nec sanctam violasse fidem, nec foedere in ullo

          divum ad fallendos numine abusum homines,

multa parata manent in longa aetate, Catulle,

          ex hoc ingrato gaudia amore tibi.

nam quaecumque homines bene cuiquam aut dicere possunt

          aut facere, haec a te dictaque factaque sunt.

omnia quae ingratae perierunt credita menti.

          quare cur tete iam amplius excrucies?

quin tu animum offirmas atque istinc te ipse reducis

          et dis invitis desinis esse miser?

difficilest longum subito deponere amorem,

          difficilest², verum hoc qua libet efficias:

una salus haec est, hoc est tibi pervincendum³,

          hoc facias, sive id non pote sive pote.

o di, si vestrumst misereri, aut si quibus umquam

          extremam iam ipsa in morte tulistis opem,

me miserum aspicite et, si vitam puriter egi,

          eripite hanc pestem perniciemque mihi,

quae mihi surrepens imos ut torpor in artus

          expulit ex omni pectore laetitias.

non iam illud quaero, contra me ut diligat illa,

          aut, quod non potis est, esse pudica velit:

ipse valere opto et taetrum hunc deponere morbum.

          o di, reddite mi hoc pro pietate mea! 

 
(CATULO.76)

(Doble espacio)