|
Me uero primum
dulces ante omnia Musae,
quarum
sacra fero ingenti percussus amore,
accipiant caelique uias et sidera monstrent,
defectus1 solis
uarios lunaeque labores;
unde
tremor terris, qua ui maria alta tumescant
obicibus ruptis rursusque in se ipsa residant,
quid tantum Oceano properent se
tingere soles
hiberni, uel quae
tardis mora noctibus obstet.
sin has ne possim naturae accedere partis
frigidus obstiterit circum praecordia sanguis,
rura mihi et rigui placeant in
uallibus amnes,
flumina amem
siluasque inglorius. o ubi campi
Spercheosque et uirginibus bacchata Lacaenis
Taygeta! o qui me gelidis conuallibus
Haemi2
sistat, et ingenti ramorum
protegat umbra!
(VIRGILIO.
Geórgicas, 2, 475 – 490)
(Doble espacio) |
