Haec mecum ipse disputans fores Milonis accedo et, quod aiunt, pedibus in sententiam meam uado¹. Nec tamen domi Milonem uel uxorem eius offendo, sed tantum caram meam Photidem: suis parabat isicium fartim concisum et pulpam frustatim consectam ambacupascuae iurulenta et quod naribus iam inde ariolabar, tuccetum perquam sapidissimum. Ipsa linea tunica mundule amicta et russea fasceola praenitente altiuscule sub ipsas papillas succinctula² illud cibarium uasculum floridis palmulis rotabat in circulum, et in orbis flexibus crebra succutiens et simul membra sua leniter inlubricans, lumbis sensim  uibrantibus, spinam mobilem quatiens placide decenter undabat. Isto aspectu defixus obstupui et mirabundus steti, steterunt et membra quae iacebant ante. Et tandem ad illam: 'Quam pulchre quamque festiue,' inquam 'Photis mea, ollulam istam cum natibus intorques! Quam mellitum pulmentum apparas! Felix et certo certius beatus cui permiseris illuc digitum intingere.' 
Tunc illa lepida alioquin et dicacula puella: 'Discede,' inquit 'miselle, quam procul a meo foculo, discede. Nam si te uel modice meus igniculus afflauerit, ureris intime nec ullus extinguet ardorem tuum nisi ego, quae dulce condiens et ollam et lectulum suaue quatere noui.'
(APULEYO. El asno de oro, 2, 7)
(Doble espacio)