El origen de las matemáticas-1

εἰκὸς1 οὖν  τὸν εὑρόντα2 ὁποιανοῦν3  τέχνην παρὰ τὰς κοινὰς αἰσθήσεις4 θαυμάζεσθαι5 ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων6 μὴ μόνον διὰ τὸ χρήσιμον εἶναί7 τι8 τῶν εὑρεθέντων9 ἀλλ᾿ ὡς10 σοφὸν καὶ διαφέροντα τῶν ἄλλων. (Adaptación de Aristóteles)
(Doble espacio)

     

NOTAS: 1. Introduce una expresión impersonal: "(es) natural, (es) lógico... + infinitivo" 2. Participio sustantivado de aoristo de εὑρίσκω. Cumple función de sujeto del infinitivo θαυμάζεσθαι 3. ὁποιοσοῦν, ὁποιαοῦν, ὁποιονοῦν: "cualquier, -a" 4. ἡ αἴσθησις: "percepción, conocimiento" 5. Infinitivo de presente en voz pasiva, sujeto de la expresión impersonal 6. Complemento agente 7. διὰ τὸ χρήσιμον εἶναί τι τῶν εὑρεθέντων: "por el hecho de que alguna de las que han sido halladas sea útil" 8. Acusativo singular, sujeto del Infinitivo εἶναι 9. Participio sustantivado de aoristo pasivo de εὑρίσκω. 10. ὡς σοφὸν καὶ διαφέροντα τῶν ἄλλων: "en la idea de que (es) sabio y de que es diferente de los otros"